John Hendriks

Net als veel schilders ken ook ik  twijfel, en maak ik delen van een schilderij vaak opnieuw. Mij is duidelijk dat perfectie ook een last kan zijn. In het schilderij wil ik problemen oplossen, maar ik wil er voor waken dat het daarmee goed of mooi uit gaan zien. Om die reden worden sporen van strijd niet gewist, en blijven correcties soms zichtbaar als markeerpunten.

​

Het onderzoek naar de wijze waarop andere kunstenaars daarmee omgaan heeft mij geleerd dat het juist krachtig is om eerdere onvolmaaktheden te willen zien “ongelukken” die een nieuwe weg naar oplossingen opent.

​

Tot slot heeft de studie aan de NAU mij geleerd dat het eigenlijk de kunst is van het deels weglaten van het realisme, om een bepaald beeld aan te scherpen. Dat ik mijn eigen verhaal kan vertellen, zonder uit te hoeven spreken of het abstractie of figuratief is. Dat het een visuele weergave is van het gevoel dat ik de kijker wil laten ervaren. Uit eigen ervaring weet ik dat je een sterke aantrekkingskracht tot een kunstwerk kunt ervaren terwijl je geen idee hebt waarom. Maar dat het mij wel emotioneert. De schilderijen uit de Ocean Park periode van Diepenhorst heeft mij aan het denken gezet over kleuren, vlakverdeling en zichtbare gelaagdheid. Maar meer nog dan dat heeft het mij aan het denken gezet over de blijvende dialoog tussen abstractie en figuratie.